Widoczne oznaki poprawy formy pojawiły się w drugiej połowie lat 80. Rumuni po raz pierwszy zagrali na mistrzostwach Europy (Euro 1984), gdzie wprawdzie zdobyli tylko jeden punkt (porażki z RFN i Portugalią oraz remis z Hiszpanią), ale w fazie eliminacji zdołali pokonać kilka wyżej notowanych zespołów: aktualnych mistrzów świata Włochów, brązowych medalistów ostatnich mistrzostw Europy Czechosłowaków oraz Szwedów. W drużynie tej, prowadzonej przez Mirceę Lucescu, grali m.in. Silviu Lung, Ioan Andone, Mircea Rednic, Ladislau Bölöni oraz dziewiętnastoletni Hagi. Po drugie zaś także w tym okresie rumuńska piłka klubowa zanotowała największe osiągnięcie. Zespół Steauy Bukareszt w sezonie 1985-1986, po wyeliminowaniu m.in. Honvédu Budapeszt, Anderlechtu Bruksela oraz - w finale - FC Barcelony, zdobył Puchar Europejskich Mistrzów Krajowych. W następnym sezonie do kolekcji trofeów dołożył Superpuchar Europy, a trzy lata później także dotarł do finału PEMK, jednak tym razem przegrał w nim z A.C. Milanem.

Indywidualnie Rumunii odnoszą sukcesy w Europie. Chociaż w reprezentacji grają głównie przedstawiciele ekstraklasy rumuńskiej, to kilku piłkarzy występuje na co dzień w ligach zachodnich: Cristian Săpunaru wygrał Ligę Europy 2010/2011 z FC Porto, Ştefan Radu gra w pierwszym składzie Lazio Rzym, a napastnicy Ciprian Marica i Adrian Mutu są zatrudnieni odpowiednio w VfB Stuttgart i ACF Fiorentinie. Także rumuńscy trenerzy cieszą się zaufaniem za granicą. Mircea Lucescu, szkoleniowiec Szachtara Donieck, w 2009 doprowadził ten klub do pierwszego w historii zwycięstwa w europejskich pucharach; Ladislau Bölöni od lat pracuje w ligach Francji, Belgii i Grecji; Gavril Balint jest selekcjonerem reprezentacji Mołdawii, a Cosmin Olăroiu, trener, który dotarł z Steauą do półfinału Pucharu UEFA, przez kilka sezonów prowadził kluby z Zatoki Perskiej. Kilku zawodników ze złotego pokolenia również rozpoczęło pracę szkoleniową: Dorinel Munteanu z Oţelul Galaţi zdobył w 2011 mistrzostwo Rumunii, kilka lat wcześniej podobne osiągnięcie zanotował Dan Petrescu z Unireą Urziceni. Jednak te wszystkie wyniki indywidualne nie przekładają się na razie na grę reprezentacji.

Jednak od początku XXI wieku datuje się stopniowy regres reprezentacji, którego objawami są porażki w eliminacjach do kolejnych mistrzostw, częste zmiany selekcjonerów, najniższe w historii miejsce w rankingu FIFA (57. w lutym 2011) oraz brak pokolenia zawodników na miarę tego z lat 90.

Ponowny regres rozpoczął się wraz z szybkim odpadnięciem drużyny z mistrzostw Europy, na których po dwu remisach (z mistrzami i wicemistrzami świata, Włochami i Francją) oraz porażce z Holendrami, podopieczni Victora Piţurki zajęli trzecie miejsce w grupie. Kilka miesięcy później zanotowali słabe wyniki w eliminacjach do Mundialu 2010: 0:3 z Litwą, 2:3 i 0:5 z Serbią oraz 1:2 z Austrią. Wygrali tylko z Wyspami Owczymi, co skutkowało tym, że w grupie kwalifikacyjnej zajęli ostatecznie przedostatnie miejsce. Trenera Piţurkę zastąpił młody Răzvan Lucescu, jednak to nie przełożyło się na grę i skuteczność zespołu. W kolejnych kwalifikacjach, do Euro 2012, drużyna prowadzona już przez Lucescu zremisowała z Albanią (1:1) i Białorusią (0:0) oraz przegrała z Bośnią i Hercegowiną (1:2). W czym czasie spadła na 57. miejsce w rankingu FIFA (luty 2011), co jest jej najgorszym wynikiem w historii. Wyżej od niej sklasyfikowano m.in. drużyny Jamajki, Burkina Faso i Czarnogóry. Dodatkowo kilku kluczowych zawodników kadry (Cristian Chivu, Cosmin Contra i Mirel Rădoi) postanowiło w tym czasie zakończyć kariery reprezentacyjne.

Krótkotrwały okres powrotu do europejskiej czołówki miał miejsce w latach 2006-2008. W Pucharze UEFA 2005/2006 dobrze zaprezentowały się dwie drużyny rumuńskie. Rapid Bukareszt, prowadzony przez 37-letniego Răzvana Lucescu, po wyeliminowaniu m.in. Stade Rennes, Herthy Berlin, Hamburgera SV oraz Szachtara Donieck, dotarł do ćwierćfinału tych rozgrywek. Spotkał się w nim z Steauą Bukareszt. Lepsza w dwumeczu (1:1 i 0:0) okazała się Steaua, która następnie w półfinale uległa Middlesbrough F.C. (1:0 i 2:4). Niedługo później także reprezentacja powróciła do wysokiej formy i po zwycięstwach m.in. nad Holandią i Bułgarią z pierwszego miejsca w grupie awansowała do Euro 2008. Był to pierwszy od ośmiu lat wielki turniej, na którym zagrała drużyna narodowa Rumunii. W Rankingu FIFA zespół zajmował w tym czasie miejsca w drugiej dziesiątce (od marca 2007 do sierpnia 2008: od 14. do 11.), czyli tak jak w najlepszym okresie.

Sztab szkoleniowy

  • Trener-selekcjoner: Victor Piţurcă
  • Asystent selekcjonera: Eugen Neagoe
  • Asystent selekcjonera: Florin Marin
  • Trener bramkarzy: Martin Tudor
  • Trener przygotowania fizycznego: Marian Dima

Najnowsze wyniki

Eliminacje do Mistrzostw Europy 2012

Eliminacje do Mistrzostw Świata 2014

Udział w mistrzostwach świata

  • 1930 – Runda grupowa
  • 1934 – 1/8 finału
  • 1938 – 1/8 finału
  • 1950 – Nie brała udziału
  • 1954 – Nie zakwalifikowała się
  • 1958 – Nie zakwalifikowała się
  • 1962 – Wycofała się z eliminacji
  • 1966 – Nie zakwalifikowała się
  • 1970 – Runda grupowa
  • 1974 – Nie zakwalifikowała się
  • 1978 – Nie zakwalifikowała się
  • 1982 – Nie zakwalifikowała się
  • 1986 – Nie zakwalifikowała się
  • 1990 – 1/8 finału
  • 1994 – Ćwierćfinał
  • 1998 – 1/8 finału
  • 2002 – Nie zakwalifikowała się
  • 2006 – Nie zakwalifikowała się
  • 2010 – Nie zakwalifikowała się
  • 2014 – Nie rozpoczęte

Udział w mistrzostwach Europy

  • 1960– 1980 – Nie zakwalifikowała się
  • 1984 – Runda grupowa
  • 1988 – Nie zakwalifikowała się
  • 1992 – Nie zakwalifikowała się
  • 1996 – Runda grupowa
  • 2000 – Ćwierćfinał
  • 2004 – Nie zakwalifikowała się
  • 2008 – Runda grupowa
  • 2012 – Nie zakwalifikowała się

Rekordziści

Stan na 1 kwietnia 2012.
Ostatnim meczem, jaki uwzględniono w statystyce, jest mecz towarzyski z Urugwajem (1:1) z 29 lutego 2011 roku.

Do europejskiej czołówki awansowała dopiero w latach 90., kiedy doczekała się tzw. złotego pokolenia piłkarzy. Należą do niego zawodnicy urodzeni w drugiej połowie lat 60. m.in. Gheorghe Hagi, Dorinel Munteanu, Gheorghe Popescu, Dan Petrescu i Ilie Dumitrescu. Rumunia z tymi graczami w składzie awansowała do ćwierćfinałów Mundialu 1994 oraz Euro 2000, grając w tym czasie nieprzerwanie we wszystkich wielkich turniejach.

Reprezentacja do europejskiej czołówki awansowała w latach 90. Po raz pierwszy tzw. złote pokolenie piłkarzy urodzonych w drugiej połowie lat 60., na czele z Gheorghe Hagim, Florinem Răducioiu, Gheorghem Popescu i Ioanem Lupescu, pojawiło się na Mundialu 1990. Prowadzeni przez trenera Emerica Jenei, który cztery lata wcześniej wygrał PEMK ze Steauą, we Włoszech dotarli do 1/8 finału. Jednak jeszcze lepszy wynik zanotowali cztery lata później, na Mundialu 1994. Szkoleniowcem był już 43-letni uczeń Jeneia, Anghel Iordănescu. Rumunia odpadła dopiero w ćwierćfinale (najlepszy i do dziś niepobity wynik w historii) po rzutach karnych w meczu ze Szwecją (2:2, k. 4:5). Wcześniej wyeliminowała m.in. aktualnych mistrzów świata Argentyńczyków (3:2) oraz gospodarzy turnieju Amerykanów (1:0). W kolejnych latach była obecna na każdym mistrzowskim turnieju: w 1996 po raz drugi w historii awansowała do mistrzostw Europy (faza grupowa), a na Mundialu 1998, który stanowił zamknięcie pracy z kadrą dla Iordănescu, dotarła do 1/8 finału, przegrywając w nim 0:1 z przyszłymi zdobywcami brązowego medalu, Chorwatami. Zamknięciem udanej dekady był udział w Euro 2000. Zespół ponownie prowadzony przez Jeneia w rozgrywkach grupowych wyprzedził obrońców trofeum Niemców (1:1) oraz Anglików (3:2) i awansował do ćwierćfinału. Uległ w nim Włochom (0:2). Skuteczna gra reprezentacji została odnotowana w rankingu FIFA: we wrześniu 1997 Rumunia awansowała w nim na trzecie miejsce (rekord), a w latach 1994-2000 nie spadła niżej niż na 23. pozycję (lipiec 1996), najczęściej pozostając w drugiej dziesiątce.

Pierwszy oficjalny mecz piłkarski rozegrała w czerwcu 1922 roku, z Jugosławią w Belgradzie. W kolejnej dekadzie - jako jedna z czterech drużyn narodowych (obok Brazylii, Francji i Belgii) - wzięła udział we wszystkich trzech turniejach o mistrzostwo świata. Jednak na każdym z nim swój udział kończyła już na pierwszej fazie; łącznie zanotowała jedno zwycięstwo i trzy porażki.

Najwięcej goli w kadrze
  • Gwiazdką oznaczono piłkarzy branych pod uwagę przy ustalaniu obecnej kadry.
  • Pogrubieniem oznaczono uczestników Mundialu 1994, na którym Rumunii dotarli do ćwierćfinału (najlepszy wynik).

Trenerzy reprezentacji Rumunii od lat 90.

W rankingu FIFA

  • najlepsze miejsce: 3. (wrzesień 1997)
  • najgorsze miejsce: 57. (luty 2011)
  • najwyższy awans: +11 (kwiecień 2011)
  • największy spadek: -11 (lipiec 2002)

Mecze z Polską

Piłkarze Rumunii grali z Polską trzydzieści trzy razy – wygrali czternaście razy, piętnaście razy w meczu padł remis, a cztery razy schodzili z boiska pokonani (bramki 54:47):

Rumuńscy piłkarze odnosili wtedy sukcesy nie tylko w drużynie narodowej, ale także w klubach. Gheorghe Hagi i Gheorghe Popescu z Galatasaray Stambuł zdobyli Puchar UEFA, Miodrag Belodedici w barwach Crveny zvezdy Belgrad sięgnął po Puchar Mistrzów i Puchar Interkontynentalny, Dan Petrescu wygrał Puchar Zdobywców Pucharów i Puchar Anglii z Chelsea Londyn, Ioan Lupescu Puchar Niemiec z Bayerem Leverkusen, Daniel Prodan dwukrotnie był mistrzem Szkocji z Glasgow Rangers, a kilku (Hagi, Popescu i Belodedici) występowało przez jakiś czas w silnych zespołach z ligi hiszpańskiej (m.in. Real Madryt, FC Barcelona i Valencia CF). Większość zakończyła kariery reprezentacyjne po Euro 2000, ale ich młodsi następcy nie dorównali im osiągnięciami, co przełożyło się na wyniki kadry. Na awans do kolejnego turnieju Rumunia czekała osiem lat. W międzyczasie przegrała eliminacje do Mundialu 2002 (w barażach ze Słowenią), Euro 2004 (trzecie miejsce w grupie kwalifikacyjnej za Danią i Norwegią) i Mundialu 2006 (podobnie, za Holandią i Czechami). Działo się tak mimo iż w kadrze grało kilku zawodników wyróżniających się w silnych klubach lig europejskich (m.in. Cosmin Contra, Răzvan Raţ, Cristian Chivu, Adrian Mutu, Bogdan Lobonţ), a trenerem w tym okresie został na jakiś czas ponownie Iordănescu.

Reprezentacja Rumunii w piłce nożnej

Mecze Pierwszy mecz
 Jugosławia- Rumunia 1:2
(Belgrad, Jugosławia; 08.06.1922) Najwyższe zwycięstwo
Rumunia -  Finlandia 9:0
(Bukareszt, Rumunia; 14.10.1973) Najwyższa porażka
 Węgry - Rumunia 9:0
(Budapeszt, Węgry; 06.06.1948)

Reprezentacja Rumunii w piłce nożnej reprezentuje Rumunię w piłkarskich rozgrywkach międzynarodowych mężczyzn i jest bezpośrednio podporządkowana Rumuńskiemu Związkowi Piłki Nożnej (FRF).

  • 03.09.1922, Czerniowce: RUMUNIA-POLSKA 1:1 (Kozowits - Duźniak)
  • 02.09.1923, Lwów: POLSKA-RUMUNIA 1:1 (Kuchar - Guga)
  • 19.06.1927, Bukareszt: RUMUNIA-POLSKA 3:3 (Auer 2, Tanzer - Kałuża, Pazurek, Wójcik)
  • 23.08.1931, Warszawa: POLSKA-RUMUNIA 2:3 (Nawrot, Wypijewski - Sepi 2, Kocsis)
  • 02.10.1932, Bukareszt: RUMUNIA-POLSKA 0:5 (Matyas, Nawrot 3, E.Urban)
  • 14.10.1934, Lwów: POLSKA-RUMUNIA 3:3 (Martyna 2k., E.Urban - Dobay 2, Ciolac)
  • 03.11.1935, Bukareszt: RUMUNIA-POLSKA 4:1 (Schileru, Bindea 2, Sepi - Pazurek)
  • 04.07.1937, Łódź: POLSKA-RUMUNIA 2:4 (Piątek, Matyas - Dobay, Baratky 2, Bodola)
  • 19.07.1947, Warszawa: POLSKA-RUMUNIA 1:2 (Cieślik - Spielmann 2)
  • 26.10.1947, Bukareszt: RUMUNIA-POLSKA 0:0
  • 10.10.1948, Chorzów: POLSKA-RUMUNIA 0:0
  • 08.05.1949, Bukareszt: RUMUNIA-POLSKA 2:1 (Petschovski 2 - Mamoń)
  • 14.05.1950, Wrocław: POLSKA-RUMUNIA 3:3 (Cieślik 3 - Mercea, Vaczi, Bodo)
  • 25.05.1952, Bukareszt: RUMUNIA-POLSKA 1:0 (Bodo)
  • 29.05.1955, Bukareszt: RUMUNIA-POLSKA 2:2 (Ozon, Georgescu - Hachorek, Cieślik)
  • 30.08.1959, Warszawa: POLSKA-RUMUNIA 2:3 (Pol 2 - Dridea 3)
  • 02.06.1963, Chorzów: POLSKA-RUMUNIA 1:1 (E.Faber - Haidu)
  • 17.11.1966, Ploeszti: RUMUNIA-POLSKA 4:3 (Brejza-sam., Ghergheli, Frătila, Cö - Jarosik, Gałeczka, Strzałkowski)
  • 29.10.1967, Kraków: POLSKA-RUMUNIA 0:0
  • 11.10.1978, Bukareszt: RUMUNIA-POLSKA 1:0 (Iordănescu)
  • 29.08.1979, Warszawa: POLSKA-RUMUNIA 3:0 (Lato, S.Terlecki, Boniek)
  • 25.03.1981, Bukareszt: RUMUNIA-POLSKA 2:0 (Cămatăru, Iordănescu)
  • 07.09.1983, Kraków: POLSKA-RUMUNIA 2:2 (Ciołek, A.Iwan k. - Movila, Irimescu)
  • 27.03.1985, Sibiu: RUMUNIA-POLSKA 0:0
  • 02.09.1987, Bydgoszcz: POLSKA-RUMUNIA 3:1 (Leśniak 2, A.Rudy - Bölöni k.)
  • 06.02.1988, Hajfa (Izrael): POLSKA-RUMUNIA 2:2 (Cisek 2 - Coraş, Sabău)
  • 12.04.1989, Warszawa: POLSKA-RUMUNIA 2:1 (J.Urban, Tarasiewicz - Sabău)
  • 26.09.1990, Bukareszt: RUMUNIA-POLSKA 2:1 (Lazar, Rotariu - R.Warzycha)
  • 29.03.1995, Bukareszt: RUMUNIA-POLSKA 2:1 (F.Răducioiu, Wandzik sam. - Juskowiak k.) – el.ME
  • 06.09.1995, Zabrze: POLSKA-RUMUNIA 0:0 – el.ME
  • 16.08.2000, Bukareszt: RUMUNIA-POLSKA 1:1 (A.Ilie - Olisadebe)
  • 17.04.2002, Bydgoszcz: POLSKA-RUMUNIA 1:2 (Hajto - Ganea, Mutu)
  • 14.11.2009, Warszawa: POLSKA-RUMUNIA 0:1 (Nicuale)
  • Oficjalna witryna związku (rum.)
  • RomaniaSoccer: wszystkie mecze reprezentacji (szczegóły) (ang.)
  • RSSSF: archiwum wyników 1922–2003 (ang.)
  • RSSSF: archiwum zawodników z największą liczbą występów i goli (ang.)
  • RSSSF: archiwum trenerów 1922–1999 (ang.)
  • NationalFootballTeams: Romania (ang.)
  • FIFA: Romania (ang.)

Historia reprezentacji

W okresie powojennym reprezentacja Rumunii nie należała do faworytów, przegrywała wszystkie eliminacje do kolejnych turniejów. W kwalifikacjach do mistrzostw świata ulegała kolejno Czechosłowacji (1954), Jugosławii (1958), Czechosłowacji i Portugalii (1966), a z udziału w grach o Mundial 1962 zrezygnowała sama. Po raz pierwszy awansowała dopiero w 1970. W Meksyku wygrała tylko jeden mecz (2:1 z Czechosłowacją), pozostałe dwa przegrała, przez co zakończyła swoją przygodę z Mundialem na fazie grupowej. Na kolejny awans czekała dwadzieścia lat. W tym czasie zbyt silne okazywały się: NRD (1974), Hiszpania (1978), Węgry i Anglia (1982) oraz Anglia i Irlandia Północną (1986). Do tego doszły niepowodzenia w walce o awans do mistrzostw Europy. O słabości drużyny w tych latach dobrze świadczy fakt, że aż do 1997 roku najlepszym strzelcem reprezentacji był Iuliu Bodola, który ustanowił swój rekord (30 goli) w okresie międzywojennym. Został on pobity dopiero przez Gheorghe Hagiego.